กานต์ จอมอินตา

ร้านอาหารที่ถูกโหวตว่าโรแมนติกที่สุดในโลกซ้ำแล้วซ้ำอีก มักจะมีอะไรบางอย่างที่คนไปกินจริงแล้วรู้สึกต่างจากที่อ่านมา กานต์ไปมาแล้วขอบันทึกไว้ทั้งสองด้าน Clos Maggiore เป็นร้านฝรั่งเศสในย่าน Covent Garden วางคอนเซปต์ตามโรงเตี๊ยมชนบทของ Provence และ Tuscany ห้องที่ทำให้ร้านนี้ดัง คือ Conservatory ที่มีเพดานปูด้วยดอกไม้ทั้งผืน คนเรียกกันติดปากว่า fairy room ห้องกระจกใต้ดอกไม้ เหนือหลังคาดอกไม้ที่เห็นเป็นหลังคากระจกที่เปิดออกได้ทั้งบาน กลางคืนจึงมองเห็นดาวได้จากโต๊ะอาหาร กลางวันแสงลงมาเต็มห้อง ทำให้พื้นที่ที่ควรจะอึดอัดกลับโปร่ง เป็นงานออกแบบที่แก้โจทย์ห้องด้านในของอาคารเก่าได้ตรงจุดมาก กานต์จะบันทึกไว้ตรงนี้ว่าดอกไม้บนเพดานเป็นดอกไม้ปลอม เรื่องนี้ให้สองคะแนน คนที่มาโดยคาดว่าจะเจอดอกไม้จริงอาจจะแอบผิดหวังนิดหน่อย แต่ในแง่การควบคุมภาพให้เหมือนกันทุกวันตลอดปี กานต์เข้าใจเหตุผลของร้าน ไวน์ลิสต์ที่เป็นตัวจริง จุดแข็งที่สุดของร้านนี้อยู่ที่ไวน์ ลิสต์หนาราวร้อยหน้า มีให้เลือกกว่า 2,500 รายการ จาก 18 ประเทศ และครอบคลุมวินเทจย้อนหลังไปสี่ศตวรรษ…

ถนนช้อปปิ้งที่คนพลุกพล่านที่สุดในยุโรป เคยเป็นถนนที่นักโทษเดินไปตาย Oxford Street ยาว 2 กิโลเมตร มีร้านค้าราว 300 ร้าน และมีคนเดินผ่านราวห้าแสนคนต่อวัน กานต์มาที่นี่ช่วงเย็นของวันแรกในลอนดอน ตั้งใจมาช้อปปิ้ง แล้วติดใจอย่างอื่นแทน คือดิสเพลย์หน้าร้านที่ทำสวยจัดทุกร้าน ตัดกับตึกเก่าที่เป็นฉากหลัง ถนนโรมันที่กลายเป็นทางไปตะแลงแกง เส้นทางนี้เดิมเป็นส่วนหนึ่งของ Via Trinobantina ถนนโรมันที่เชื่อม Essex กับ Hampshire โดยผ่านลอนดอน ต่อมาระหว่างศตวรรษที่ 12 จนถึงปี 1782 ถนนสายนี้ถูกเรียกสลับกันไปหลายชื่อ ทั้ง Tyburn Road ตามชื่อแม่น้ำ Tyburn ที่ไหลตัดผ่านจากเหนือลงใต้ Uxbridge Road, Worcester Road…

จัตุรัสสาธารณะแห่งแรกของอังกฤษออกแบบมาให้เป็นที่อยู่ของคนรวย แล้วจบลงด้วยการเป็นตลาดผัก นั่นคือเรื่องย่อของ Covent Garden ทั้งเรื่อง ทุกวันนี้ที่นี่เป็นแหล่งแฮงเอาต์ที่คนอังกฤษชอบมาก มีศิลปินเปิดหมวกทั้งเล่นดนตรี วาดภาพ เดี่ยวไมโครโฟน และมายากล ตัวอาคารรอบจัตุรัสยังคลาสสิกอยู่มาก แบรนด์เนมเข้ามาเต็ม มี Apple Store ด้วย กานต์ชอบย่านนี้ที่สุดในลอนดอน Inigo Jones กับจัตุรัสแรกของประเทศ ปี 1630 Earl of Bedford ว่าจ้าง Inigo Jones สถาปนิกที่สำคัญที่สุดในยุคนั้น ให้ออกแบบจัตุรัสสาธารณะแห่งแรกของประเทศ งานเสร็จในปี 1631 ออกมาเป็นจัตุรัสสไตล์อิตาลี ต้นแบบมาจากปิอัซซาในกรุงโรมและตูรินที่ Jones ไปเห็นมาระหว่างเดินทาง นี่คือจุดเปลี่ยนของสถาปัตยกรรมอังกฤษ ครอบครัวมั่งคั่งย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านแถวที่มีอาร์เคดด้านหน้าตามที่ Jones…

ลอนดอนไฟไหม้ใหญ่เมื่อปี 1666 มหาวิหารหลังเดิมพังไปกับเมือง สิ่งที่ขึ้นมาแทนคือโดมที่กลายเป็นเส้นขอบฟ้าของเมืองมาตั้งแต่ปี 1710 และยังนับเป็นงาน English Baroque ที่สมบูรณ์ที่สุดชิ้นหนึ่งจนถึงทุกวันนี้ คนออกแบบคือ Sir Christopher Wren กานต์เดินมาถึงที่นี่จากฝั่ง Tate Modern ข้ามสะพาน Millennium มาก็เจอตัวมหาวิหารพอดี ระยะทางสั้นมาก แต่เป็นการข้ามยุคสมัยที่ชัดที่สุดครั้งหนึ่งในลอนดอน จากโรงไฟฟ้าที่กลายเป็นพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย มาสู่โบสถ์อายุสามร้อยปี งานของ Sir Christopher Wren ภายนอกเป็นสถาปัตยกรรม Baroque ที่ควบคุมสัดส่วนไว้แน่นมาก ภายในผสม Renaissance เข้ากับ English Baroque โดดเด่นด้วยแชนเดอเลียร์ขนาดใหญ่ที่แขวนลงมาจากโถงสูง ฝ้าเพดานตกแต่งเต็ม มีแท่นบูชาหินอ่อนแกะสลัก ภาพโมเสก รูปปั้น…

พิพิธภัณฑ์ดีไซน์ส่วนใหญ่เล่าเรื่องของที่ออกแบบมาดี The Design Museum ที่ Kensington เลือกเล่าอีกแบบ คือความสัมพันธ์สามทางระหว่าง Designer, Maker และ User ซึ่งเป็นชื่อนิทรรศการถาวรของที่นี่ด้วย กานต์ไปคนเดียวในเช้าวันอาทิตย์ ตั้งใจไปดูนิทรรศการชุดนั้นโดยเฉพาะ แล้วพบว่าเรื่องที่หนักแน่นที่สุดในอาคารหลังนี้ คือตัวอาคารเอง อาคารเดิมคือ Commonwealth Institute พิพิธภัณฑ์ย้ายมาเปิดที่นี่เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน 2016 บนอาคารเดิมของ Commonwealth Institute ในย่าน Kensington ฝั่งตะวันตกของลอนดอน อาคารสร้างในทศวรรษ 1960 และขึ้นทะเบียนระดับ Grade II* งบโครงการทั้งหมดอยู่ที่ราว 83 ล้านปอนด์ ทีมที่ดูแลเปลือกอาคารคือ OMA…

พิพิธภัณฑ์ส่วนใหญ่ในโลกสร้างขึ้นเพื่อเก็บของจริงของคนที่มีตัวตนจริง ที่ Baker Street มีอยู่หลังหนึ่งที่ทำตรงข้าม เก็บข้าวของของชายที่ไม่เคยเกิด ไม่เคยตาย และไม่เคยสูบไปป์แม้แต่ครั้งเดียว Sherlock Holmes กับ Dr. Watson เป็นตัวละครที่ Sir Arthur Conan Doyle เขียนขึ้น เรื่องราวทั้งชุดวางไว้ในช่วงปี 1881 ถึง 1904 ตามท้องเรื่อง ทั้งคู่เช่าห้องอยู่ที่ 221B Baker Street กับ Mrs. Hudson แล้ววันหนึ่งลอนดอนก็ตัดสินใจสร้างบ้านหลังนั้นขึ้นมาจริง ๆ ครับ กานต์ว่าเรื่องที่น่าสนใจกว่าตัวนิทรรศการ คือกระบวนการที่เมืองหนึ่งยอมรับสิ่งสมมติเข้าเป็นส่วนหนึ่งของผังเมืองตัวเอง บ้านเลขที่ที่ไม่มีอยู่จริง ป้ายหน้าประตูเขียนว่า 221B Baker…

ก่อนปี 1889 คำว่าโรงแรมหรูในลอนดอนแปลว่าห้องกว้างกับพนักงานจำนวนมาก หลังจากนั้นคำเดียวกันแปลว่าไฟฟ้า ลิฟต์ และห้องน้ำในห้องพัก คนที่เปลี่ยนนิยามคือ Richard D’Oyly Carte นักธุรกิจโรงละคร เขาเอากำไรจากอุปรากรของ Gilbert and Sullivan มาสร้างโรงแรมติดกับ Savoy Theatre ของตัวเอง เปิดวันที่ 6 สิงหาคม 1889 บนถนน Strand แล้วจ้าง César Ritz มาเป็นผู้จัดการ กับ Auguste Escoffier มาคุมครัว สองชื่อนี้คือคนที่วางมาตรฐานงานบริการและงานครัวของโรงแรมหรูทั้งอุตสาหกรรมในเวลาต่อมา กานต์มองว่าเรื่องของ The Savoy เป็นเคสธุรกิจมากกว่าเรื่องของโรงแรม คนทำโรงละครคนหนึ่งมองออกว่าคนดูอุปรากรต้องการที่พักแบบไหน แล้วสร้างมันขึ้นมาข้างโรงละครตัวเอง…